در هم و برهم

داستان کوتاه کوتاه

darhamobarham — Fri, 06 Nov 2009 20:13:18 GMT

صدای سوت خمپاره که کشیده شد تا سرخی خورشید در آنسوی شهر، پیرمرد قطره عرق روی پیشانی اش را پاک کرد و صدایش را برد بالا : به جای ضجه و زاری بلند شید کمک کنید. شب شد بابا جان. اگه این ها رو امروز خاک نکنید بو می گیرن ها

جوان ها که آستین بالا زدند همه ی جنازه ها تا شب رفتند زیر خاک . فردا غروب پیرمرد کنار بیلش خوابیده بود روی زمین. جوانها و بقیه هم تا چشم کار می کرد زیر پارچه های سفید ردیف خوابیده بودند . صدای سوت خمپاره کش آمد. صدای بولدوزر بلند تر شد. صدای خمپاره افتاد . صدای ضجه ی زنها می رفت تا آن سوی دیوار فروریخته قبرستان...

کلمات پرزدار

darhamobarham — Mon, 26 Oct 2009 16:01:52 GMT

پشت تمام قابهای این اتاق

یک مرد

زانو در بغل گرفته

و گونه اش ، سرخ ، تر می شود

پشت این قاب ها

دیوار ورم کرده

و میخ ،

تا آهن ،

تا بتون

تا استخوان ...

لیوان چای را سر می کشم

بی قند ، داغ ، تب دار

تقویم روی دیوار

هنوز روی خرمشهر مانده است

روی دستهایی که به آسمان است

روی « ... خدا ازاد کرد»

روی خرداد ! ...

و آن سو

ایران بر تخت جمشید ماسیده است

و پشت شیشه ای لک دار

ستون به ستون

و پله به پله

از خورشید پایین می آید

تا کلید شب خواب

و آن سوتر

و ان یکاد

با نستعلیقی شکسته تر

در سیاهی پیچک ها تاب می خورد

می چرخد

می پیچد

اتاق دور سرم

و طعم آشپزخانه در اتاق

و تلخی در گلویم

و استکان لب پر می شود

و مرغابی های زیر ساعت

در بوی پیاز داغ

تا کنار پنجره پرواز می کنند

لبخند پیرمرد باز می شود

پشت شیشه ای مواج

پایین تر از کلماتی پرزدار

در قاب چوبی موریانه خورده ...

پشت این دیوار ، دیوار است

پشت آن دیوار ، دیوار

پشت دیوار، دیوار

دیوار

دیوار ...

و پشت تمام قابهای این سوی دیوار

یک مرد

زانو در بغل

پیشانی اش شکسته تر می شود

تقویم اما ورق نمی خورد

استکان دوباره پر می شود...

دور از خورشید

darhamobarham — Thu, 13 Aug 2009 08:14:35 GMT

صبح که پدرهایمان سر کار می رفتند بوسه ای بر پیشانی هایمان روانه می کردند. بعد از آن ، همه دیگر به راحتی احساسش می کردیم. آرام می آمد پایین و با نوک پنجه های پایش عرض پشت بام خانه ما را طی می کرد. از خانه ما تا خانه محمد. از خانه محمد تا خانه مهدی. از خانه مهدی تا خانه حسین. از آنجا آرام آرام همه خانه های شهر را زیر قدمهایش می گرفت. حالا سالهاست که آسمان شهر ابری است و خورشید بر سقف خانه هایمان راه نمی رود. و پدرانمان هنوز از سر کار بر نگشته اند. سالهاست که خانه ما ، خانه محمد ، خانه مهدی ، خانه حسین و خانه همه ی مردم شهر در سایه ای ابدی فرو رفته است. سمت خورشید فراموشمان شده است...

ماه و پلنگ

darhamobarham — Sat, 11 Jul 2009 06:55:34 GMT

پلنگ ازصخره ها گذشت وخود را کشان کشان به قله کوه رساند.ردی ازخون از دامنه تا قله ،روی سنگها جامانده بود.روی قله ایستاد.نگاهش را به سختی به سمت آسمان کشید.ماه،کامل بود.گردوروشن،نزدیک و گرم.به او لبخند می زد.پلنگ اما بغضی داشت که می خواست رهایش کند.برلبه پرتگاهی ایستاد.پوزه اش را به سمت قرص ماه کشید.چشمهایش را بست.بوی باروت هنوزدر فضا مانده بود.قدم پیش گذاشت وبه سمت ماه خودش را پرتاب کرد.

کوتاه

darhamobarham — Thu, 16 Apr 2009 08:41:43 GMT

هر چه می گفت به خرجش نمی رفت . اصلا انگار زبان هم را نمی فهمیدند . از اولین روزی که با هم ازدواج کرده بودند ، نه زنش زبان او را می فهمید و نه او چیزی به خرجش می رفت . یک کامیون بزرگ جلویشان بود و راهشان را بسته بود. دسته چراغ را کشید و نور بالا داد. خیلی سریع تر از آنکه فکر کند ، کامیون کشید کنار. آرام از بغلش رد شد و به نشان تشکر دو بوق کوتاه زد. جلو که زد ، راننده کامیون نور بالا داد. او هم راهنما را اول به راست و بعد به چپ زد. در تاریکی شب ماشینهای جاده همینطور با هم حرف می زدند.

صدای زنش بالاتر می رفت. آنها اصلا زبان همدیگر را نمی فهمیدند.

یک رنگ دیگر

darhamobarham — Fri, 20 Mar 2009 22:33:18 GMT

یک سال دیگر را دور هم تحویل می کنیم

عیدتان مبارک

نشسته بود. ساکت و سنگین. درست همینجا که تو نشسته ای. روی صندلی. جلوی کامپیوتر. من پای تلویزیون بودم. هی نگاه به ساعتم می کردم. داشت سال تحویل می شد. به من نگاه نمی کرد. می گفتم: بس کن دیگه بیا پای هفت سین. الان تحویل می شه ها ، اون وقت تا اخر سال پای کامپیوتری. سر تکان داد. یعنی الان می آم. چیک چیک ماوس با تیک تیک ساعت قاطی شده بود که ماهی داخل تنگ چرخی زد و سیب از این رو به آن رو شد. بلند شدم. آمدم همینجا بالای سرش ایستادم. گفتم: عیدت مبارک . سرش را تکان داد، یعنی سال نو مبارک. دیدم دارد در گوگل دنبال تصویر نوروز می گردد. یک ستاره هشت پر پیدا کرده بود که یک پرنده گوشه اش داشت آواز سر می داد. آورد گذاشت این بالا و زیرش نوشت، "یک سال دیگر را دور هم تحویل می کنیم، عیدتان مبارک" سری تکان داد، یعنی خوبه؟ شانه اش را فشردم. یعنی: عالیه...

کوتاه کوتاه

darhamobarham — Wed, 11 Mar 2009 06:49:18 GMT

دخترک دنبال مادرش می گشت. تکه گچی دستش بود و همین طور که می رفت ، روی دیوار پیاده رو خط می کشید. شهر پر سر و صدا تر می شد . پیاده رو ها شلوغ تر و آسمان سیاه تر . خط سفید روی دیوارهای شهر روز به روز بالاتر می رفت.

جاده

darhamobarham — Fri, 06 Feb 2009 20:18:18 GMT

مانند هر روز می ایستم و به دور دست خیره می مانم. مینی بوس از آخرین نقطه ی جاده ظاهر می شود . آرام در پیچ های آن تاب می خورد و ازتپه پایین می آید و به من نزدیک می شود. دوباره فکر کردم از مینی بوس که پیاده شود نگاهی به اطرافش می اندازد و یکراست می آید سمت من. در همان نگاه اول از لابه لای چین و چروک صورتش و گرد پیری که بر موهایش نشسته ، می شناسمش. ساک دستی اش را در دستهایش جابه جا می کند و می پرسد اینجا کجاست ؟ چیزی نمی گویم و سرم را می اندازم پایین. همیشه از این لحظه می ترسیدم . آقا ببخشید ، اینجا کجاست ؟ زیر چشمی که نگاهش می کنم با عکسش تفاوت زیادی ندارد ولی هنوز ته چهره اش دست نخورده مانده است. سرم را که بالا می گیرم ، قطره ای کنج چشمش جمع می شود. انگار که مرا شناخته باشد، ساکش را رها می کند و آرام آغوشش را باز می کند. در آغوشش جای می گیرم. گرمای آغوش مادر را دارد. مینی بوس هنوز پیچ می خورد و نزدیک می شود. دستی به موهایم می کشم و لباسم را مرتب می کنم...انگشت سبابه ی دست راستم را به شست چپم و انگشت سبابه ی دست چپم را به شست دست راستم می چسبانم و قابی درست می کنم تا درست بگیرم جلوی آن یکی چشمم که هنوز نبسته امش. درون قاب ،مینی بوس در جاده پیچ می خورد و نزدیک می شود.سرما کمی قاب را می لرزاند. آنقدر که گاهی درخت کاج را می بینم و گاهی نمی بینم. مینی بوس نزدیکم می ایستد و با صدای ترمز دستی اش در باز می شود و همه یک به یک پیاده می شوند. قاب عجیب تکان می خورد. آخرین نفر هم پیاده می شود و از کادر خارج می شود. دستهایم را باز می کنم تا مطمئن شوم او نیامده است. مطمئن می شوم که امروز هم او نیامده است. دستهای بی حسم را داخل جیبم که می کنم سرما به ران پایم می رسد. تصاویر بیرون کادر را دوست ندارم. فردا زودتر می آیم سر جاده ...

تولد

darhamobarham — Thu, 29 Jan 2009 19:40:07 GMT

وبلاگم ۴ ساله شد

اوقات تلخ آیینه

darhamobarham — Thu, 15 Jan 2009 10:59:57 GMT

این رشته های خاکستری

مرا به سمت تو می کشند

و خطوط روی دیوار پشت سرت

- آن رد پنجه ها -

و رد مشتهای روی آیینه

تو را از من دور می کند

این تصویر بغض من و توست که هزار بار

در آیینه های هزار تکه

تکثیر می شود.

امروز

بیا اشک هایمان را نذر لبخندهای خشکیده

روی قابهایی کنیم

که در هیچ زلزله ای از روی این دیوار نیفتادند

فردا

مردی سوار بر قایقی کوچک

در میانه ی رودخانه

خاکستری را به باد می سپارد ...