در هم و برهم
شعر و داستان کوتاه
دیوارهای بلند زندان ، سرمای سحرگاهی و زوزه ی سگهایی از دور دست اینجا ، قلب زنی زیر بار حرفهای مردم له می شود اینجا ، رگبار ثانیه ها... اینجا ، وحشتی خشکیده در چشمهای اشک آلود و هم آغوشی حزن انگیز دستهایی لرزان و آنجا ، قلب مردی که خال سیاه تفنگ های لبریز از تلاطم است ... آنجا، غروری ترک خورده می شکند آنجا از سقف آسمان سنگ می چکد و زن در انزوای بی ریشه ترین حس از دست دادن، سنگ سار می شود ... و دخترک ؛ دستهایش در دستهای سرد مادر ، و قلبش زیر پاهای سحرگاه زندان ، نگاهش بر روی دیوار خشکیده است گوشش هنوز سوت می کشد ، اشکی ندارد که بریزد . . .
نوشته شده در شنبه هشتم اردیبهشت 1386ساعت
توسط حامد امامی| |
هر وقت این طرف ها می آیی، انگار چیزی در گوشم صدا می کند. انگار چیزی از خودت روی این کلمه ها به جا می گذاری. تکه گچت را به من بده. می خواهم خطی بالاتر از همه ی خط هایت روی دیوار این شهر بکشم...
