در هم و برهم
شعر و داستان کوتاه
آنقدر هوا سرد است ، که تا مغز استخوان آدمک می لرزد . آدمک آدم نمی شود ، با این اسکلت ترک خورده ، زیر این دایره ، دو خط موازی به هم خوردند ، حالشان به هم خورد ، از ترس مثلث ... ... لطفا صحنه را به هم نزنید ، کودک دارد کروکی می کشد ... با بهار آمدی ، و من ، چشمهايم را از سکه انداختم به زير قديمهايت ، و تو ، در انتظار لحظه تحويل سال گم شدي ؛ ... از سير و سرکه هفت سين آن سال ، تا آخرين برف امسال ، دلم جوشيد ، و نگاهم بر روي عقربه ها به دار آويخته شد ... مي دانم ، انتظار امسال هم کبيسه مي شود ... حامد . ۱۱/۱۱/۸۴
نوشته شده در سه شنبه هجدهم بهمن 1384ساعت
توسط حامد امامی| |
نوشته شده در سه شنبه یازدهم بهمن 1384ساعت
توسط حامد امامی| |
هر وقت این طرف ها می آیی، انگار چیزی در گوشم صدا می کند. انگار چیزی از خودت روی این کلمه ها به جا می گذاری. تکه گچت را به من بده. می خواهم خطی بالاتر از همه ی خط هایت روی دیوار این شهر بکشم...
